Zullen we gewoon bij het begin beginnen? Hoe lang ben je nu werkzaam bij Reggedok?

“Ik ben officieel sinds november in dienst. Daarvoor was ik al een paar keer binnen geweest, dus inmiddels ben ik zo’n drie maanden écht aan het werk.”

En? Hoe was dat, die eerste tijd?

“De eerste twee maanden waren echt knipperen en ineens waren ze voorbij. Ik begon meteen met vijf overdrachten, dus ik had direct cliënten om mee aan de slag te gaan. Dat vond ik prettig — dan rol je er meteen in. En tegelijkertijd voelde het hier zó warm en huiselijk. Echt als een warm bad. Iedereen is vriendelijk, behulpzaam, je wordt overal bij meegenomen. Ik ken wel instellingen, maar op deze manier heb ik het nog niet eerder meegemaakt.”

Je zei net: huiselijk?

“Ja, heel huiselijk. Als je binnenkomt, voelt het gewoon als een woonkamer. Een bank, een koffiezetapparaat, collega’s die er tussendoor lopen. Geen steriele ruimtes of strakke scheiding tussen personeel en cliënten. Het loopt door elkaar heen, en dat maakt het veel minder statisch. Als cliënt zou ik dat zelf veel prettiger vinden.”

Sommigen vinden dat druk, hè? Maar het maakt ook gelijkwaardig.

“Precies. Ik denk ook dat het dat doet: het haalt die spanning eraf. En kinderen voelen zich hier volgens mij ook vrij. Laatst had ik een kindje dat wekelijks komt, die ineens in verkleedkleding de flexruimte (kantoorruimte)  inliep om het aan iedereen te laten zien. Iedereen reageerde leuk. Dat kan gewoon.”

Veel instellingen werken protocolgestuurd. Wij doen maatwerk. Hoe is dat voor jou, zo vers van de opleiding?

“Dat is wennen. Van school en eerdere stages ken ik vooral: hier is het stappenplan, zo hoort het. Hier werkt het anders. Er zijn geen vaste hokjes waar je iemand in moet plaatsen. Soms voelt iets bijna ‘te vrij’, alsof het niet professioneel zou zijn — maar dan kom ik erachter dat het juist wél kan, en dat het logisch is. Zoals dat ik met een cliënt even naar de opticien ben gelopen, omdat dat voor haar een oefening was. Toen dacht ik: oh ja… ik sta nu gewoon in een winkel met haar. Maar dat ís het werk hier soms ook.”

Het is menselijk werk. En soms ga je gewoon even mee de sneeuw in om een sneeuwpop te maken.
“Ja precies — en dan kun je daar weer doelen aan koppelen. Het mag licht zijn. Het mag leuk zijn. Dat maakt het toegankelijk. Wat ik ook bijzonder vond: dat cliënten soms aan elkaar gekoppeld worden. Bijvoorbeeld kinderen die weinig vriendjes hebben. De eerste keer dat ik dat hoorde dacht ik: mag dat? Maar het past juist enorm bij hoe we hier kijken. Het gaat om wat iemand nodig heeft.”

Hoe denk je over professionele afstand & nabijheid?

“Ik praat erover. Als iets me raakt, spreek ik dat uit. Soms wil je iemand ‘redden’. Soms is het al genoeg als een collega zegt: ‘Moet dit nu? Staat er iemand in brand?’ Dan zakt de druk meteen. En ik let op mezelf — ik probeer te herkennen wanneer iets van mij is, of van de cliënt. Ik voel heel sterk dat ik nog volop aan het leren ben. En dat dat oké is. Je hoeft het nooit allemaal te weten. Dat vind ik een fijn idee. Dat je mag blijven zoeken, blijven oefenen, blijven reflecteren.”

En soms is dat ook best pittig.
“Natuurlijk. Soms denk ik ook wel eens: pfoe, dit is veel. Maar ik herken het ook uit mijn eigen therapietijd. Dat helpt me. Soms hoor ik mijn eigen therapeut bijna in mijn hoofd. Dat maakt dat ik sneller doorheb wanneer er iets in mezelf geraakt wordt.”

Hoe kwam je eigenlijk bij Reggedok terecht?
“Ik kende onze collega Astrid van mijn stageplek in Enschede. Zij zei al vrij vroeg: Reggedok is iets voor jou. Toen ik afstudeerde, ben ik de website gaan bekijken. Wat me meteen opviel was dat humor apart genoemd werd. Dat had ik nog nooit ergens gezien. Dat vond ik zó mooi — ik dacht: ja, dit past bij mij. Het eerste gesprek met Melanie vond ik al fijn. Maar het tweede gesprek, met Emiel en Lenny… dat was alsof ik in een sketch belandde. Emiel begon gewoon een gesprek met Lenny, zonder mij aan te kijken. Lenny zei op een gegeven moment: ‘Zullen we het haar anders eens vragen?’ Ik vond het hilarisch. De humor, de luchtigheid — ik voelde meteen: dit klopt bij mij. Ik liep naar buiten en dacht: volgens mij heb ik een baan, maar ik moet even landen.”

Wat vind jij dat je als mens nodig hebt om bij Reggedok te kunnen werken?
“Zelfreflectie, sowieso. Flexibiliteit. Humor. En dat je het fijn vindt om onderdeel te zijn van een team dat als een soort familie werkt. Niet in de zin dat je altijd samen moet werken, maar wel dat je elkaar ziet, opvangt en begrijpt. Het is hier vrij, maar je moet die vrijheid wel wíllen nemen en ermee kunnen omgaan.”

Is er nog iets dat je graag terug zou zien in dit interview?

“Dat het menselijk is. Dat het licht mag zijn. Dat je mag leren. En dat ik me hier vanaf het begin heel welkom voelde — dat vind ik het belangrijkste.”