Nathalie Loohuis

Fijn dat je met ons in gesprek wilt gaan, Nathalie. Kun je beginnen met iets over jezelf te vertellen? Hoe ben je bij Reggedok terechtgekomen en wat doe je nu?

Ik werk sinds maart 2021 bij Reggedok. Hiervoor deed ik al ambulante begeleiding, maar ik wilde graag weer iets meer met mijn oude vakgebied doen: psychomotorische therapie (PMT). Dat was lastig, want ik had het al jaren niet meer gedaan. Toen kwam ik bij Reggedok terecht, waar op dat moment een vacature openstond voor zowel PMT als ambulante begeleiding. Ik heb toen bewust gekozen voor een combinatiefunctie, en dat voelde meteen goed. Het sollicitatiegesprek was eigenlijk meer een open gesprek over wie ik als mens ben, en dat raakte me. Ik voelde me gezien en welkom, en dat gaf veel vertrouwen.

Wat sprak je daar zo in aan?

Dat het niet ging over presteren, maar over wie je bent als mens. Er werd uitgegaan van vertrouwen. Je hoeft niet perfect te zijn om goed te zijn. Dat gaf me vrijheid en ruimte. Al heel snel na mijn start merkte ik ook dat de systemische benadering binnen Reggedok echt past bij hoe ik in het leven en werk sta: mensen in hun kracht zetten, erkennen wie ze zijn, mét hun valkuilen.

En dat maakt dat je met plezier naar je werk gaat?

Ja, zeker. Wat ik het leukste vind? Het contact met collega’s, dat voelt vrijblijvend en oprecht. Je mag er gewoon zijn, ook als je even niet zo lekker in je vel zit. Daarnaast haal ik veel plezier uit het werken met cliënten. Daar ligt echt mijn hart.

Je bent inmiddels systeemtherapeut geworden. Kun je daar wat meer over vertellen?

Ja, dat is echt mijn passie geworden. Al na mijn eerste gesprek met Emiel(manager zorg) voelde ik: dit is het. Ik heb zelf vroeger behandeling gehad vanwege dwangklachten, maar ik had nooit eerder het gevoel dat ik echt werd gezien zoals ik ben. Binnen de systemische benadering werd verantwoordelijkheid bij mij gelaten, maar niet de schuld. Dat was zó helpend. Ik dacht: dit wil ik ook voor anderen kunnen betekenen.

Ik leerde begrijpen dat gedrag dat ik eerder problematisch vond, eigenlijk logisch is als je kijkt naar het grotere geheel: het systeem waar je uit komt, de rollen die je hebt aangenomen. En nu, als systeemtherapeut, kan ik daar woorden aan geven. Dat is voor mij enorm betekenisvol.

Hoeveel ruimte ervaar jij binnen Reggedok om out-of-the-box te denken?

Heel veel. Wat ik mooi vind, is dat er geen standaard werkwijze wordt opgelegd. We werken echt vanuit maatwerk. Cliënten zijn vaak gewend aan vaste trajecten, maar bij ons mogen ze zelf meedenken: wat heb jij nodig? Ik krijg daarin veel vertrouwen vanuit Reggedok. Ook als je fouten maakt, hoort dat erbij. Je leert ervan, en je mag altijd sparren met collega’s. Er is ruimte om je eigen weg te vinden, ook als dat anders is dan ‘hoe het hoort’.

Hoe kijk je aan tegen de verantwoordelijkheid die je draagt, ook binnen het team en de organisatie?

Dat voelt heel logisch. Je werkt niet alleen voor de cliënt, maar ook vanuit verantwoordelijkheid voor jezelf, je team en de organisatie. Soms mis ik wel wat sturing of duidelijkheid van bovenaf. Dan zou ik willen dat er sneller knopen worden doorgehakt. Maar ik leer ook dat niet alles meteen duidelijk hoeft te zijn.

Als je kijkt naar het ‘Reggedok-DNA’, wat maakt dat iemand wel of niet bij Reggedok past?

Ik denk dat iedereen in principe bij Reggedok zou kunnen passen, mits je bereid bent om naar jezelf te kijken en je te blijven ontwikkelen. Reflectie is echt essentieel. Als je daarin niet mee wil gaan, dan past het waarschijnlijk niet.

Dat kan ook confronterend zijn, hè?

Zeker, maar het levert ook zoveel op. Je groeit als mens én als professional. Als je vanuit gelijkwaardigheid wil werken – echt naast de cliënt – en gelooft in die mensvisie, dan pas je denk ik heel goed bij Reggedok. En het mooie is: iedereen brengt iets unieks mee. We leren veel van elkaar.

Heb je een voorbeeld van een situatie waarin jij echt van betekenis bent geweest?

Ja, een heel bijzonder traject met mijn allereerste cliënt. We begonnen met ambulante begeleiding, puur van mens tot mens. Later zijn we overgegaan naar systeemgesprekken, gewoon binnen de bestaande uren – omdat zij dat nodig had, en omdat ik haar wilde blijven begeleiden.

Zij gaf mij achteraf een ontzettend mooie terugkoppeling. Ze schreef: “Je zegt dat ik het zelf heb gedaan, maar zonder jou was ik niet geworden wie ik nu ben: volwassen en vol in mijn kracht.”
Dat raakte me enorm.

Wat heb jij daar concreet in gedaan?

Vooral geluisterd. Aangesloten bij haar verhaal. Haar geen traject ‘opgelegd’, maar haar proces gevolgd. Erkenning gegeven, ook voor haar trauma’s. Later zijn we aan de slag gegaan met haar systeem: haar plek in het gezin van herkomst, de relatie met haar pleegmoeder en haar biologische moeder. We hebben dat visueel gemaakt, gepraat over hechting en erkenning gegeven voor haar geschiedenis. En van daaruit gekeken: hoe ga je nu verder als volwassen vrouw?

Dat klinkt als een mooi proces.

Ja, ze heeft zich echt losgemaakt van patronen, van rollen die niet van haar waren. En ik denk dat dát is waar het om draait: mensen zien in hun mogelijkheden, niet in hun beschadiging. Erkennen wat er is, en dan kijken: hoe wil jij verder?

En dan ben jij niet meer alleen ‘de helper’, maar echt iemand die naast haar staat.

Precies. En dat vraagt ook iets van jezelf. Ik vond het best spannend in het begin om confronterend te zijn, om niet altijd aardig gevonden te worden. Maar ik heb zelf ook ervaren hoe belangrijk het is als iemand je spiegelt. Juist daardoor groei je. Dat wil ik ook anderen kunnen geven.

Tot slot: is er iets wat je nog zou willen meegeven?
De toekomst van Reggedok is soms spannend, want dingen veranderen. Maar ik leer steeds meer vertrouwen te hebben in het proces. Dat gun ik ook de mensen met wie ik werk.