“We vertrouwen erop dat mensen deugen — en dat maakt zorg menselijk.”

Lees het inspirerende interview met onze toegewijde manager zorg, Melanie Tijs. 

Foto: 10 jarig jubileum Reggedok
2025

Melanie Tijs

 “Zorg begint bij mensen, niet bij protocollen”

Toen Melanie samen met Lenny en Harald aan de wieg stond van Reggedok, hadden ze één overtuiging: zorg moest menselijker. Niet gedreven door regels en angst, maar door vertrouwen, gelijkwaardigheid en passie. Elf jaar later is Reggedok uitgegroeid tot een organisatie die deze waarden nog steeds ademt.

“Als ik terugdenk aan het begin,” zegt Melanie met een glimlach, “zie ik ons zitten aan die tafel, vol ideeën én twijfel. We kwamen uit een wereld waarin zorg vooral draaide om protocollen en omzet. Daar wilden we van weg. Wij geloofden: zorg mag nooit gaan over winst, maar over mensen. De cliënt moet altijd op één. Dat is nog steeds ons kompas.”

 Die overtuiging werd het fundament van Reggedok. Plezier en vertrouwen zijn geen loze woorden, maar dagelijkse praktijk. “We wilden een plek creëren waar cliënten zich écht gezien voelen en collega’s zich vrij voelen om mee te denken. Geen ‘almachtige’ beslissingen van bovenaf, maar gelijkwaardigheid. Daarbij hoort goed werkgeverschap: wij geloven dat als je goed voor je medewerkers zorgt, zij met plezier en vakmensschap werken. En dat komt altijd terug bij de cliënt. Samen bouwen en samen puzzelen: wat heeft deze persoon nú nodig? Maatwerk leveren, soms buiten de gebaande paden, een stapje extra zetten waar anderen afhaken – en dan de mooiste resultaten behalen. Dat vind ik het gaafst. En het is prachtig om die passie ook bij mijn collega’s te zien.”

 Was er een groot plan toen jullie begonnen?

“Helemaal niet! Het begon met een gezamenlijke buikpijn én een hartewens: dit moet anders. We wilden zorg menselijker maken. Gelijkwaardiger. Moediger. Niet als hulpverlener zeggen: ‘Zo gaan we het doen,’ maar samen met de cliënt zoeken naar zijn mogelijkheden. Als hulpverlener mag je even meelopen, iemand helpen weer in zijn kracht te gaan staan en helpen zijn eigen oplossingen te vinden. Er wordt vaak gesproken over professionele afstand, maar daar geloof ik niet in. Professionele nabijheid is wat mij betreft een veel betere benaming.”

 Melanie herinnert zich hoe spannend het was om los te laten.

“In het begin deden we álles zelf: van intake tot administratie. Soms dacht ik: dit wordt nooit wat. Maar we hadden plezier en voelden dat we iets bijzonders aan het bouwen waren. Humor was daarbij altijd de verbindende factor. Ik herinner me sollicitatiegesprekken die eindigden in chaos en grappen. Mensen liepen weg en dachten: ‘Was dit nou een sollicitatiegesprek?’ Maar juist dan zie je iemand echt. Als de spanning wegvalt, ontstaan de mooiste gesprekken en voel je of iemand dat Reggedok-DNA en die passie heeft.”
Later moest ik leren vertrouwen dat anderen het ook goed zouden doen. Dat was niet altijd makkelijk – Reggedok is toch een beetje ons kindje – maar juist door los te laten en eigenaarschap te geven, groeit niet alleen de organisatie, maar ook de mensen erin. In dat proces ontwikkelde ik mezelf en durfde ik steeds meer over te gaan op dienend leiderschap: ruimte geven, luisteren en ondersteunen, zodat anderen optimaal kunnen groeien en hun talenten in kunnen zetten.”

 De groei bracht nieuwe uitdagingen. Hoe houd je vast aan je visie als je groter wordt?

“Daarom hebben we ons waardendocument opgesteld. Niet omdat het misging, maar om scherp te blijven op waarom we doen wat we doen – nu én in de toekomst. Het is ons kompas. Het helpt ons koers houden, ook terwijl we werken aan een duurzaam zorglandschap. We willen blijven handelen vanuit mogelijkheden, niet vanuit angst. Dat vraagt soms lef: gewoon doen, ook als het spannend is. Want uiteindelijk draait het om vertrouwen – in elkaar en in de kracht van mensen.”

 Wat neem jij altijd mee in je werk?

“Nieuwsgierigheid. Altijd willen weten wie iemand is en willen begrijpen waarom hij doet wat hij doet. Zonder oordeel, met vertrouwen. En met humor natuurlijk — want zorg is serieus, maar zonder plezier kom je nergens. Humor brengt lucht en licht, zodat je samen moeilijke dingen kunt dragen. Juist dan ontstaat echte verbinding.”

Wat drijft jou nog steeds, na al die jaren?

“Dat is simpel,” zegt Melanie. “Het gaat altijd over mensen. Over echt contact, van hart tot hart.. Je kunt een gesprek tot in detail voorbereiden, maar het loopt toch anders. Pas als je ontspant, kun je echt aansluiten. Dan zie je wat er werkelijk nodig is. Niet jouw agenda, niet die van de omgeving, maar zien wat er nú speelt.
Dat vraagt excellent vakmensschap: kunnen vertragen, luisteren, blijven zoeken naar waar gedrag vandaan komt in plaats van het te veroordelen. Alle gedrag is communicatie, alle gedrag is logisch. Daar moet je als hulpverlener nieuwsgierig naar blijven. Hoewel ik zelf niet vaak meer als hulpverlener actief ben, is het mijn missie om dit gedachtengoed zowel binnen onze organisatie als daarbuiten te blijven uitdragen.”

 Wat heb je zelf het meest moeten leren?

“Loslaten,” zegt ze resoluut. “Je moet durven werken naar je eigen overbodigheid. Dat is misschien wel het moeilijkste én het mooiste in ons vak. Als een cliënt zegt: ‘Ik kan niet zonder jou,’ dan heb je iets niet goed gedaan. Ons doel is dat mensen het zélf weer kunnen, samen met hun eigen netwerk.”

 Hoe houd je vast aan je visie nu jullie groter zijn geworden?

“Door eigenaarschap niet alleen te benoemen, maar het ook echt te geven,” zegt Melanie. “We werken steeds meer vanuit samen organiseren, zodat besluiten niet van bovenaf komen, maar gedragen worden door iedereen. Daarom stappen we bijvoorbeeld over naar een sociocratisch kringmodel.”

Kun je iets meer vertellen over dat kringmodel? En waarom die keuze?

“Het kringmodel maakt besluiten transparant en gelijkwaardig,” legt Melanie uit. “Niet langer bepaalt alleen het MT het beleid. We werken met kringen waarin collega’s uit alle teams meedenken. Zo wordt beleid niet iets wat top-down wordt opgelegd, maar iets van ons allemaal. Het is niet de makkelijkste weg, maar wel de eerlijkste – en het past bij wie we zijn.”

Wat hoop je voor de toekomst van Reggedok?

Melanie denkt even na. “Dat we blijven doen waar we voor staan en ons kompas nooit kwijtraken. Dat we trouw blijven aan ons gedachtengoed, ook als de wereld om ons heen verandert. Dat we impact mogen blijven maken.
We willen onze visie niet alleen binnen Reggedok vasthouden, maar ook uitdragen naar buiten. Het zorglandschap heeft meer menselijkheid nodig. Meer vertrouwen, meer gelijkwaardigheid. Wij geloven daarin. En als je ergens in gelooft, moet je het durven uitdragen. Warm, menselijk, universeel. Dat is Reggedok.”